courage

click on photo for slides

over dapper zijn

Daar zat ik dan. In het donker op een bankje aan de rand van het bos. Het was een zwoele najaarsavond en het was doodstil. Ik zag de trainer van het weekend naar het centrum teruglopen en ik voelde me alleen. Zielig ook. Een loser. In de verte hoorde ik het ritselen van de blaadjes en het kraken van takjes. De hele groep vrouwen was één voor één het bos ingetrokken. het was een opdracht uit dat weekend een soort quest. In stilte in je eentje in het pikkedonker het donkere bos in. En iedereen was weg nu. Alleen ik niet. Want ik kon dat natuurlijk niet. Stel dat ik zou struikelen, of in een kuil zou stappen. De schok of de klap die mijn lichaam dan zou krijgen zou ervoor zorgen dat ik minstens twee dagen niet zou kunnen lopen. En de pijn natuurlijk. Die vreselijke pijn. Dus ja. 

Daar zat ik dan. Op dat bankje. Zielig te wezen. Met mijn hand veegde ik over het bankje en peuterde wat mos van het hout. Ik rook eraan. Ik snoof de geur van het vochtige mos op en vond het lekker. Jammer dat ik niet het bos in kon met de andere vrouwen. Ja. Zucht. Dit was de eerste keer dat ik een opdracht niet zou doen. Het eerste weekend dat ik had gevolgd had ik in het begn heel zwaar gevonden. Maar ze hadden me door, hahaha. telkens als ik begon te sputteren “ik weet niet of ik dit wel kan hoor met mijn bekken, met mijn rug, ik weet niet of dit nu wel zo’n goed idee is...” riepen ze: “ik hoor geen Nee, Marielle!” Dus dan deed ik het toch maar. Daarnaast, als ik gewoon maar ging doen wat de anderen deden, renden ze naar me toe en riepen uit waar ik dacht mee bezig te zijn. Dit was dus zo’n moment waarop ik nee moest zeggen. Deze oefening was zeker te zwaar voor mijn lichaam.

Zo leerde ik mezelf in één weekend al zoveel beter kennen. Ik verschool me met mijn lichamelijke beperkingen voor de dingen die ik eng vond en ik deed gewoon de fysiek veel te zware dingen mee waarvan ik dacht dat ik die ook maar moest kunnen. Stom. Dat had ik nu inmiddels wel afgeleerd. Toch? Hmm. Wat deed ik dan nu op dat bankje? Waarom was ik dan dat bos niet in? Mijn buik begon te rommelen. Ik vond dit eng. EN ja, natuurlijk zou het pijn doen als ik zou vallen en natuurlijk zou het aankomende dagen dan lastig zijn. Maar ja. Als ik hier zou blijven zitten op dit bankje was het wel veilig maar dan gebeurde er ook niets. Helemaal niets. Ook niets leuks dus.

En toen bedacht ik mijn eigen gouden regel. Op dat bankje. In het donker. Kijkend naar dat bos. Hoe kan het wél?

Kruipend. Dat was het eerste wat in me opkwam. Ik ging op handen en knieën zitten en kroop het bos in. Mijn handen woelden door de bladeren. Ik griezelde bij het voelen van wat zachts en nats, vast een naaktslak of een pier!!! en kroop door. Bij elk geluidje, elke kraak vertelde ik mezelf dat het vast één van die andere vrouwen was. Er liepen tenslotte zo’n dertig vrouwen hier rond en ook al waren ze al lang weg het kon best zijn dat er al één van die vrouwen weer op de terugweg was en dat ik haar hoorde. Al voelend over de grond, op zoek naar een pad kroop ik een eeuwigheid. Zo’n vijf minuten schatte ik achteraf. haha! Daarna stond ik voorzichtig op en schuifelde door het bos eerst nog van boom tot boom maar besloot daarna juist zo ver mogelijk van bomen vandaan te blijven om wortels te vermijden en zo vlak mogelijk te lopen. Mijn ogen waren al wat meer gewend aan het donker en ik was er nu bijna zeker van dat er geen wolven en beren in de Nederlandse bossen waren. Na weer zo’n vijf minuten werd ik zekerder en stapte kleine stapjes door het bos. 

Ik grinnikte. Ik had schik. Ik, Marielle, liep in het pikkedonker in het bos. Vroeger bang voor beesten en godweetwat er allemaal voor engs in het donker in het bos zou kunnen zijn en nu mijn angst voor het leven zelf verslagen in dit donkere bos. Ik zou vanaf nu nooit meer op dat bankje blijven zitten. Vanaf nu zou ik alleen nog maar denken bij iets engs of iets moeilijks of iets wat een beetje te zwaar voor mijn lichaam zou kunnen zijn: Hoe kan het wel?

Ik had mijn dapperheid weer gevonden.
In één van de vrouwen-weekenden daarna kwam mijn totemdier naar me toe in een visioen in de zweethut; de leeuwin. Zowel de dapperheid van de leeuw als al haar andere eigenschappen zorgden ervoor dat ik haar nog steeds als totem heb, vooral als ik werk met vrouwen. Daarom plaatste ik haar ook in deze verbeelding. Ze helpt me in mijn dapperheid te stappen. Of te kruipen in dit geval. :-)

about courage

There I was. In the dark on a bench on the edge of the forest. It was a sultry autumn evening and it was dead silent. I saw the trainer walk back to the building and I felt alone. Pathetic too. A loser. In the distance I heard the rustling of the leaves and the cracking of twigs. The whole group of women went into the forest one by one. it was a kind of quest from that weekend. Silently on your own in the pitch-dark into the forest. And everyone was gone now. Everyone but me. Because of course I couldn't. Suppose I would stumble or step into a pit. The shock or blow that my body would get would prevent me from walking for at least two days. And the pain of course. That terrible pain. So yes.

There I was. On that bench. Being pathetic. I brushed my hand over the bench and picked some moss from the wood. I sniffed the smell of the damp moss and I enjoyed it. Too bad I couldn't go into the woods with the other women. Yes. Sigh. This was the first time I would not do an assignment. The first weekend that I had followed I had found very difficult in the beginning. But they looked through me, hahaha. every time I started sputtering "I don't know if I can do this with my pelvis, with my back, I don't know if this is such a good idea ..." they yelled back, "I don't hear No, Marielle! ”So then I did it anyway. In addition, if I was just going to do what the others were doing, they would run to me and shout out what I thought I was doing. So this was such a moment when I had to say no. This exercise was certainly too heavy for my body.

That way I got to know myself so much better in one weekend. I hid behind my physical limitations when finding things scary and I just did the physically too heavy things that I thought I should be able to do. Stupid. I had now unlearned that by now. Didn't I? Hmm. What did I do on that bench now? An why wasn't I in that forest? My stomach started to rumble. I thought this quest scary. AND yes, of course it would hurt if I fell and of course it would be difficult for days to come. But also. If I stayed here on this bench it would be safe, but nothing would happen. Nothing. Nothing nice either.

And then I came up with my own golden rule. On that bench. In the dark. Looking at that forest. How can I do this?

Crawling. That was the first thing that occurred to me. I got down on hands and knees and crawled into the forest. My hands swept through the leaves. I shuddered when I felt something soft and wet, probably a slug or an earthworm !!! and crawled on. With every sound, every crack I told myself it must've been one of those other women. After all, there were about thirty women walking around here, and even though they were long gone, it could well be that one of those women was already on the way back and that I heard her. Feeling across the ground, searching for a path, I crawled an eternity. I estimated about five minutes afterwards. haha! Then I got up carefully and shuffled through the forest from tree to tree, but then decided to stay as far away from trees as possible to avoid roots and walk as flat as possible. My eyes were more accustomed to the dark and I was almost certain that there were no wolves and bears in the Dutch forests. After another five minutes, I became more confident and stepped through the forest.

I chuckled. I was happy. I, Marielle, walked in the dark in the woods. I used to be scared of beasts and god knows of what else that could be scary in the dark in the forest and now I had defeated my fear of life itself in this dark forest. From now on I would never sit on that bench again. From now on I would only think when something scary or something difficult or something that could be a bit too heavy for my body occured: How can I do this?

I had found my courage again.

In one of the women's weekends after that, my totem animal came to me in a vision in the sweat lodge; the lioness. Both the prowess of the lion and all its other qualities made sure that I still have her as a totem, especially when I work with women. That’s why I placed her in this depiction. She helps me step into my courage. Or to crawl into it like in this case. :-)

 

©2019 marielle kleynjan