(scroll down for English)

de teleurstelling

Deze twee verbeeldingen gaan over mijn diepste vernietigende self-talk; als ik niets doe doe ik ook niets verkeerd. En die komt weer van hoe ik me voelde op mijn slechtst. Een teleurstelling. Voor iedereen. 

Ik wilde dit graag maken omdat ik ooit eerder een verbeelding had gemaakt in een cursus van Hannah Marcotti over dit onderwerp. Eigenlijk was dat mijn allereerste bewuste verbeelding. Ik ontdekte in die tijd en door deze oefening van haar dat ik een beelddenker ben. Ik begon er over te lezen en alles werd meteen duidelijk. Mijn drukke hoofd en mijn moeite met leren. Het feit dat ik altijd wist waar het antwoord op de vraag stond; hoe het boek eruit zag waar het in staat , hoe de bladzijde er qua opmaak uit ziet, links of rechts, en de precieze afbeelding van het plaatje of foto ernaast of erboven. Ik kan zelfs de alinea zien in mijn hoofd waar het antwoord staat op de vraag die mij in dat examen gevraagd werd. Maar ik kon dus niet de woorden lezen… Zo jammer!

Maar nu ik wist dat ik een beelddenker was en dat beelden zoveel meer betekenis voor me hebben dan alleen woorden ging ik terugkijken op alles wat ik in mijn therapieën en trainingen geleerd had en waarom ik ondanks dat ik zoveel nieuwe keuzes had gemaakt ik nog steeds zo geconfronteerd werd met die oude beelden in mijn hoofd. Ik besloot te kijken of conceptuele fotografie met als uitgangspunt mijn oude en nieuwe emoties iets zou kunnen betekenen voor dat zooitje beelden en flitsen in mijn hoofd.

Door tijdens het maken van de zelfportretten mijn hele gevoel naar boven te halen over die bepaalde situatie probeerde ik het vast te leggen in beeld. En dan zo te editen, in kleur of zwart wit of met verf of borduren of wat dan ook, dat het precies de emotie zou dekken. En toen dat lukte voelde het alsof ik in plaats van oude beelden die allemaal door elkaar lagen op een hoop, een nette rij folders had gemaakt. Met op de voorkanten mijn nieuwe beelden. Als ik nu getriggerd word in iets ouds zie ik niet die oude beelden maar deze nieuwe verbeeldingen. “Ah, daar heeft dit mee te maken". En dan kan ik weer verder.
Ik had mijn 'ding’ gevonden in de fotografie; verbeeldingen. En ik kon hier wel eventjes mee vooruit. ;-)

IMG_0857.JPG

Mijn eerste verbeelding. Gemaakt in 'Surrender’ , een online cirkel van Hannah Marcotti februari 2015

My first depiction/visualisation. Made in 'Surrender', an online circle of Hannah Marcotti February 2015

the disappointment

These two images are about my deepest destructive self-talk; if I do nothing, I do nothing wrong. And that feeling has its origin in how I felt at my worst. A disappointment. For everyone. (I'm good now, don't worry! ;-)

I wanted to make this because I had previously made an imagination in a Hannah Marcotti course on this subject. In fact, that was my very first conscious depiction. I discovered at that time and through this exercise from her that I’m a visual thinker. I started reading about it and everything became clear immediately. My busy head and my difficulty with learning. The fact that I always knew where the answer to the question was; how the book looks, how the page looks in terms of layout, left or right, and the precise image of the picture or photo next to it or above it. I can even see the paragraph in my head where the answer to the question I was asked in that exam is. But I couldn't read the words ... Such a shame!

But now that I knew that I was a visual thinker and that images have so much more meaning to me than words, I started to look back on everything I had learned in my therapies and training sessions and why I despite making so many new choices I still was confronted with those old images in my head. I decided to see if conceptual photography based on my old and new emotions could mean something for that bunch of images and flashes in my head.

By feeling/living through all the feelings about that particular situation while taking the self-portraits, I tried to capture it in pictures. And then editing, in color or black and white or with paint or embroidery or whatever, so that it would exactly grasped the emotion. And when that worked out, I felt that instead of old images that were all piled together, I had made a neat row of leaflets. With my new images on the front. If I’m now being triggered in some old pain I do not see those old images but these new images. "Ah, so that’s where this is coming from". And then I can continue with my life again.
I had found my 'thing' in photography; depictions/visualisations. And I had enough stuff to work with for a lifetime. ;-)

 

©2019 marielle kleynjan